Türk Kahvesi

Kağıtlara gömün beni
Güz kokan aşkın sarı yapraklarına..
.Mürekkep gibi solayım ben de
Nun' un noktasında görün gözlerimi
Sonra bir nokta daha
Bir Elif çekin usulca yanıma-
Göklere çıkarken bende bakışı
-Soluna Sin koyun bir sen taşıyan
Üstünde semanın dümdüz tavanı
Biterken yükselsin duam, çileli gibi uzun
Ahımdan parça misali, bitirsin yemini.
Kağıtlara yazın beni
Ya da sivri uçlardan öylece akıtın
Kazayla mesneviye damlamış gibi.
Yatırın bedenimi mermer maktaya
İster kör, ister en sivri bıçakla
Kazıyın lekemi, açılsın yüreğim
Ne kadar düzeltseniz, her hamle daha boş...
Tam ortamda koskoca çatlak
İncecik kamışın bozulmaz kaderi.
Hazırlayın hüzmeden ipek havluları
Dökün üstüne koyu kan deryası
Batırın, çıkarın, alın fazlasını
Boşalsın çatlağımdan kara alınyazım.
İki kelam bulun birbirinden ırak
Biri Leyla kokulu, öbürü Mecnun
Ben o sülüs hattın kıvrımına vurgun
Meşk edileyim ikisinin tam ortasına
Lamelifler semazen, sayfada dönsün dursun
Doldursun yaprakları hikayesi aşkın
Nakşolurken alem, ben hattatın hatası
Kaydolayım ciltlere; aciz, fakir ve durgun.
Ben dururken bu alemde öylece
Her satırda saf tutsun elif, sin ve nun
Her satırda bir tek, bir sen, bir and-ı nar sana tutkun
Her sayfada bir leke, her sefer daha yorgun.
-Bitmeyen bir hikaye, dönen yaprak ve asır
Asra verilen söz, bir asırda her satır
Bir son ki doğranmış, kalemden satır satır,
Adı semadaki engin nar-ı aşkın
Zikri muammayla dolu, meşketmekse bir kahır.
-Simyası sayfaların, mevsimsiz levha yazdı,
Başka sözler yurtsuz, ben ordayken eskaza.
Hikayeden varolmuş, sarı ve munis kurt
Cennetken gözleri, bakışları cehennem
Ruhum aynalarda hapis cesedim dışarıda
O gözlerde mahpus, şavkı düşmeyen gölgem.
Erittiler zakkumu, meşkettiler laleye
Güllerden akıtıp da kazıdılar şiire Sazlıktan eksildi,
yonga yonga son kalem
Yakıldı bir ateş, bir vakitsiz elveda…
Yongalar ateşte, vedayı etti edâ
Yok oldu bir hattat, var oldu bir son,
Sapsarı sayfalarda, kül oldu solmuş hata.
Yüreğinde defnoldu Elif Sin NunYa Fatih,
kapanmış yollara koştun
Yokken yazıldı kalbine üç harf
Yazıldı ciltlere,
Elif,
Sin
ve Nun.